شاعر از شکستن آیینه و باقی ماندن قابی سیاه و خالی سخن میگوید. او با یادآوری اینکه آیینهای در دل داشته، به گریه میافتد و از زندگی بدون آیینه در این قاب سیاه میپرسد.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، لحن غمگین و تأملبرانگیز آن برای مخاطبان با درک بالاتر مناسبتر است.
با یاد دل که آینه ای بود
قابی سیاه و خالی
از او به جای ماند
با یاد دل که آینه ای بود
در خود گریستم
بی آینه چگونه درین قاب زیستم
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.