این شعر به تصاویر عمیق و نمادینی از طبیعت مانند اقیانوس، باران و تاریکی می‌پردازد که با احساسات انسانی مانند سوگ، وحشت و امید درهم آمیخته است. شاعر از باران به عنوان نماد امید یاد می‌کند و از آن می‌پرسد آیا می‌تواند بر پلیدی‌های جهان غلبه کند.
متن دارای مضامین عمیق و نمادین است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند سوگ، ننگ و تباهی نیاز به درک بالاتری از زندگی و احساسات انسانی دارد.
آه، باران
این گیسو پریشان کرده
بید وحشی باران .
یا ، نه ، دریایی است گویی ، واژگونه ، بر فراز شهر ،
شهر سوگواران .
*
هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش
ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر ، با تشویش :
رنگ این شب های وحشت را
تواند شست آیا از دل یاران ؟
*
چشم ها و چشمه ها خشک اند .
روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ ،
همچنان که نام ها در ننگ !
هرچه پیرامون ما غرق تباهی شد .
آه، باران، ای امید جان بیداران !
بر پلیدی ها - که ما عمری ست در گرداب آن غرقیم -
آیا، چیره خواهی شد ؟
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
سمیرا
شعر بسیار زیبا و پرمفهوم فریدون مشیری که اگه با صدای استاد شجریان گوش کنیم زیباییش هزارچندان میشه.
میهمان
چه زیباست
چه اسم زیبایی برای سایت گذاشتین.لطفا گنجینه رو کامل تر بفرمایید.پیروز باشی
با سلام و احترام؛
با تشکر از حسن توجه شما.
سلامت باشید