شاعر از دوست خود می‌خواهد پنجره‌ها را باز کند تا نسیم بهاری و جشن تولد اقاقی‌ها را احساس کند. او زیبایی‌های بهار، بازگشت پرندگان و طراوت طبیعت را توصیف می‌کند. سپس از روزهای سخت گذشته یاد می‌کند که خشکسالی و سرمای شدید چگونه بر زمین و گیاهان تأثیر گذاشت. در پایان، شاعر از معجزه باران و بخشندگی طبیعت می‌گوید و از دوستش می‌خواهد که به بهار و زندگی دوباره ایمان بیاورد و دلگشا باشد.
متن دارای مضامین شاعرانه و نمادین است که ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به رنج‌های گذشته (مانند خشکسالی و سرمای شدید) نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک بهتر مفهوم امید و تجدید حیات دارد.
بهار را باور کن
روز میلاد اقاقی‌ها را
جشن می‌گیرد
و بهار
روی هر شاخه، کنار هر برگ
شمع روشن کرده‌ست
*
همه چلچله‌ها برگشتند
و طراوت را فریاد زدند
کوچه یکپارچه آواز شده‌ست
و درخت گیلاس
هدیهٔ جشن اقاقی‌ها را
گل به دامن کرده‌ست
*
باز کن پنجره‌ها را ای دوست
هیچ یادت هست
که زمین را عطشی وحشی سوخت؟
برگ‌ها پژمردند؟
تشنگی با جگر خاک چه کرد؟
*
هیچ یادت هست؟
توی تاریکی شب‌های بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد؟
با سر و سینه‌‌ی گل‌های سپید
نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟
هیچ یادت هست؟
*
حالیا معجزه‌ی باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمن‌زار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه‌‌ی تنگ
با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی‌ها را
جشن می‌گیرد!
*
خاک جان یافته است
تو چرا سنگ شدی؟
تو چرا این همه دلتنگ شدی؟
باز کن پنجره‌ها را
و بهاران را
باور کن
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
Zari. Amedi
بسیار ایده جالبیست با انتخاب شعری جالب!
توانا باشید گرامی
چقدر خوبه این سایت...