خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از زیبایی‌های بهار و گل‌ها سخن می‌گوید، اما با نگاهی عمیق‌تر به این موضوع می‌پردازد که گل‌ها، با وجود زیبایی‌شان، برای عاشقان که در گور آرمیده‌اند، چه سودی دارند. این متن ترکیبی از توصیف طبیعت و تفکر فلسفی درباره‌ی زندگی و مرگ است.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به موضوع مرگ و عاشقی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۴ - گیرم که چمن‌چمن بهار آرَد گل
گیرم که چمن‌چمن بهار آرَد گل
بشکفته‌قیامتی به بار آرَد گل
شایستهٔ گورِ عاشقی گر نشود
ای سبزه جوانی به چه کار آرَد گل؟
بشکفته‌قیامتی به بار آرَد گل
شایستهٔ گورِ عاشقی گر نشود
ای سبزه جوانی به چه کار آرَد گل؟
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۳ - ای پیکِ‌بهار! خون جگر می‌آیی
گوهر بعدی:رباعی ۵ - با قامتی از چراغ و ایمان و تفنگ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
