این متن شعری است که به توصیف حضور یک شخصیت قدرتمند و آگاه در میان جمع میپردازد. این شخصیت اسرار و نیک و بد افراد را میداند و بر آنها نظارت دارد. همچنین، شعر به تغییرات و تحولات درونی افراد و عواقب اعمالشان اشاره میکند. در نهایت، شعر با درخواست محافظت از آسیبها و بازگشت به آرامش و شادی پایان مییابد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۵۷۰ - پنهان به میان ما، میگردد سلطانی
وَنْدَر حَشَرِ موران، افتاده سُلَیمانی ۱
میبیند و میداند، یک یک سِرِ یاران را
امروز دَرین مَجْمَع، شاهَنْشَه سِرْدانی ۲
اسرار بر او ظاهر، هَمچون طَبَقِ حَلْوا
گَر مَکْر کُند دُزدی، وَرْ راست رَوَد جانی ۳
نیک و بَد هر کَس را از تَختهٔ پیشانی
می بیند و میخواند، با تجربه خَط خوانی ۴
در مَطْبَخِ ما آمد، یک بیمن و بیمایی
تا شور دَراَنْدازد بر ما زِ نَمَکدانی ۵
امروزْ سَماعِ ما، چون دلْ سَبُکی دارد
یارَب تو نِگَه دارَش، زآسیبِ گِرانْ جانی ۶
آن شیشه دلی کو دی بُگْریخت چو نامَردان
امروز هَمیآید، پُر شَرم و پشیمانی ۷
صد سال اگر جایی بُگْریزد و بِسْتیزَد
پُر گریه و غَم باشد، بیدولتِ خندانی ۸
خورشید چه غَم دارد، اَرْ خشم کُند گازُر؟
خاموش که بازآید بُلبُل به گُلِسْتانی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.