این متن شعری است که در آن شاعر از عشق، شجاعت و وفاداری خود سخن میگوید. او خود را بندهٔ خوبان میداند و از حسد دیگران دوری میکند. شاعر همچنین به اهمیت سکوت و خردمندی اشاره میکند و خود را با رستم، قهرمان افسانهای ایران، مقایسه میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند حسد و وفاداری نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۲۵۶۸ - یک حمله و یک حمله، کامد شب و تاریکی
چُستی کُن و تُرکی کُن، نی نَرمی و تاجیکی ۱
داریم سَری، کان سَرْ بیتَن بِزیَد چون مَهْ
گَر گَردنِ ما دارد در عشقِ تو باریکی ۲
شاهیم نه سه روزه، لَعْلَیم نه پیروزه
عشقیم نه سَردَستی، مَستیمْ نه از سیکی ۳
من بَندهٔ خوبانم، هر چند بَدَم گویند
با زشتْ نیامیزم، هر چند کُند نیکی ۴
عُشّاق بَسی دارد، من از حَسَدِ ایشان
بیگانه هَمیباشم، از غایَتِ نزدیکی ۵
روپوش کُند او هم، با مَحرَم و نامَحرَم
گویند فُلان بَنده، گوید که عَجَب، کی، کی؟ ۶
طِفْلیست سُخَن گفتن، مَردیست خَمُش کردن
تو رُستَمِ چالاکی، نی کودکِ چالیکی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.