این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و دوری معشوق شکایت میکند و از او میخواهد که به او رحم کند. شاعر از احساسات عمیق خود صحبت میکند و بیان میدارد که بدون معشوق، حتی در بهترین شرایط نیز احساس زندانی بودن میکند. او از معشوق میخواهد که به او توجه کند و از دوری او رنج میبرد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم پیچیدهی شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر یافت میشود.
غزل ۲۵۵۸ - الا ای نقش روحانی، چرا از ما گریزانی؟
تو خود از خانهیی آخِر، زِحالِ بَنده میدانی ۱
به حَقِّ اشکِ گَرمِ من، به حَقِّ رویِ زَردِ من
به پیوندی که با تُسْتَم، وَرایِ طورِ انسانی ۲
اگر عالَم بُوَد خندان، مرا بیتو بُوَد زندان
بَس است آخِر، بِکُن رَحمی بَرین مَحْرومِ زندانی ۳
اگر با جُمله خویشانم، چو تو دوری، پَریشانم
مَبادا ای خدا کَس را بدین غایَت پَریشانی ۴
بَران پایِ گُریزانَت، چه بَربَندم که نَگْریزی؟
به جانِ بیوَفا مانی، چو یارِ ما گُریزانی ۵
وَرْ از نُه چَرخ بَرتازی، بِسوزی هفت دریا را
بِدَرَّم چَرخ و دریا را به عشق و صبر و پیشانی ۶
وَگَر چون آفتابی هم، رَوی بر طارَمِ چارُم
چو سایه در رِکابِ تو هَمیآیم به پنهانی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.