این متن شعری عرفانی است که از مخاطب میپرسد چرا با وجود نزدیکی به حقیقت، هنوز در ترس و تردید به سر میبرد. شاعر از مخاطب میخواهد که از تعلقات دنیوی دست بردارد و به سوی حقیقت قدسی حرکت کند. او تأکید میکند که جستوجوی حقیقت نیازمند رهایی از محدودیتهای مادی و معنوی است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیازمند بلوغ فکری و تجربهی زندگی است. مخاطبان زیر 16 سال ممکن است در درک کامل این مفاهیم با مشکل مواجه شوند.
غزل ۲۵۴۱ - الا ای جان جان جان، چو میبینی چه میپرسی؟
اَلا ای کانِ کانِ کان، چو با مایی چه میتَرسی؟ ۱
زِ لا و لِم مُسَلَّم شو، به هر سو کِتْ کَشَم میرَو
به قُدّوسَت کَشَم آخِر، که خانه زادهٔ قُدسی ۲
چه در بحثِ اصولی تو؟ چه در بَندِ فُصولی تو؟
چه جِنْس و نوع میجویی؟ کَزین نوعیّ و زین جِنْسی ۳
اگر دامانِ جان گیری، به تَرکِ این و آن گیری
که از جُمله مُبَرّایی، نه از جِنّی نه از اِنْسی ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.