شمارهٔ ۱۸۵ - بهار شیروانی

به شهر شروان بُد شاعری بهار بنام
که شهره بود به مطبوعی و سخن‌دانی ۱

از آن سخنور جز اندکی ندانم شعر
هم آنچه دانم دانند عالی و دانی ۲

به شعر خویش هم‌اکنون مفاخرت نکنم
که فخر بر هنر خود بود ز نادانی ۳

به دیو مردم نادان همی نبندم دل
کزین گروه نبینم به جز گران جانی ۴

ولی از اینان یک‌تن شدست خصمی من
به رای ابلیسی و به خوی شیطانی ۵

همی چه گوید گوید کزان بهار توراست
ز شعر دفتری انباشته به پنهانی ۶

چه بازگویم با ابلهی چنین که ز جهل
نکو نداند شروانی از خراسانی ۷

چه رنجه دارم تن در ستیز آن که بود
به ... خوردنش آسایش و تن‌آسانی ۸

در‌بغ باشد پرداختن به چونین دیو
مراکه هست به ملک سخن سلیمانی ۹

ایا فسانه به جهل و دریده کـ.. و کفل
چنان که سلمان در پاکی و مسلمانی ۱۰

به ک.. خویش فرو بر سطبر ک‌.. بهار
سپس بسنج که‌طوسی‌است‌یاکه شروانی ۱۱