شمارهٔ ۱۷۸ - در تقاضای دو اسب به عاریه

ای خواجه آزاده که مفتون توکشتند
قومی به جوابی و گروهی به سئوالی ۱

نگزیدم بهتر ز بساط تو بساطی
نشنیدم خوش‌تر ز مقال تو مقالی ۲

هنکام‌بهار است و سبک بکذد این‌فصل
چونان که نماند زو، جز خواب و خیالی ۳

زین روی مرا خود هوس سیر بهار است
با ماهی کز عشقش زارم چو هلالی ۴

حوری چو به باغ اندر نازنده تذروی
ماهی چو به دشت اندر تازنده غزالی ۵

بیرون شدنی باید با او به دو فرسنگ
ارجو که پس از هجر برم ره به وصالی ۶

اسبی دو ببایدمان با زین و لگامی
غرنده چو شیری و رونده چو مرالی ۷

آسوده ستانم ز تو و آسوده دهم باز
زبراکه مرا نیست نه باری نه جوالی ۸

دانم که فرستی‌شان فردا به‌ بر ‌من
گر خادم نفروشند غنجی و دلالی ۹

ارجو که کنی شاد بهاری به بهاری
ای گشته ز تو شاد جهانی به نوالی ۱۰