این متن به ستایش فردوسی و تأثیر او بر زبان و ادب فارسی می‌پردازد. در آن به احیای زبان فارسی توسط فردوسی، ارتباط او با پادشاهان مختلف مانند شاه غزنوی و شاه پهلوی، و آبادانی مزارش اشاره شده است. همچنین، از برپایی جشن‌ها و سرودها به نام فردوسی و تأسیس دبیرستانی به نام او سخن می‌گوید. متن با تأکید بر جاودانگی فردوسی و افتخار به ایران امروزی پایان می‌یابد.
این متن دارای مفاهیم عمیق تاریخی، ادبی و ملی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به آشنایی با تاریخ ایران و ادبیات فارسی دارد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و اشارات تاریخی ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال نامفهوم باشد.
شمارهٔ ۱۷۵ - تاریخ دبیرستان فردوسی مشهد
به دوران شهنشه تازه شد دوران فردوسی ۱
زبان بسته گوبا شد، ادب را دهر جویا شد
ز نو بشکفت و بویا شد، گل بستان فردوسی ۲
اگر گشتش دل محزون ز شاه غزنوی پر خون
ز شاه پهلوی اکنون برقصد جان فردوسی ۳
اگر بودی کنون زنده درین دوران فرخنده
ز مدحش بودی آکنده همه دیوان فردوسی ۴
به امر خسرو ایران مزارش گشت آبادان
ز رفعت بود با کیوان سر ایوان فردوسی ۵
بنامش جشن برپا شد جهان پرشور و غوغا شد
سرودی عالم‌آرا شد حدیث شأن فردوسی ۶
به زینت بخشی ایران شهنشاه فلک دربان
بپا کرد این دبیرستان به شهرستان فردوسی ۷
بمان کز همت خسرو درین حکمت سرای نو
فضیلت افکند پرتو به فرزندان فردوسی ۸
برین دوران بهروزی درآید روز پیروزی
شود ایران امروزی به از ایران فردوسی ۹
چو ختم این یادگار آمد گل حکمت ببار آمد
به‌تاریخش «بهار» آمد مدیحت‌خوان فردوسی ۱۰
هنرمند آفرین راند چو این تاریخ برخواند:
«به‌دنیا جاودان ماند دبیرستان فردوسی» ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
