خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از رفتن معشوقه‌اش که مانند شمع دل‌افروز و گوهر یکدانه بود، ابراز اندوه می‌کند. او خود را مانند باغ خزان‌زده و صدف خالی توصیف می‌کند که پس از رفتن معشوقه‌اش تهی شده است.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
شمارهٔ ۳۷ - پروانه
آن شمع دل‌افروز من از خانهٔ من رفت
پروای گلم نیست که پروانهٔ من رفت ۱
دارم صدف‌آسا کف خالی و لب خشک
تا ازکفم آن گوهر یکدانهٔ من رفت ۲
چون باغ خزان دیده ز پیرایه فتادم
زبن شاخه پرگل که زگلخانهٔ من رفت ۳
پروای گلم نیست که پروانهٔ من رفت ۱
دارم صدف‌آسا کف خالی و لب خشک
تا ازکفم آن گوهر یکدانهٔ من رفت ۲
چون باغ خزان دیده ز پیرایه فتادم
زبن شاخه پرگل که زگلخانهٔ من رفت ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۳۶ - گل سرخ
گوهر بعدی:شمارهٔ ۳۸ - خطاب به شاه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
