این شعر عاشقانه و غزلگونه، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. در آن از مفاهیمی مانند عشق، فراق، دیوانگی ناشی از عشق، و مقایسههای زیبا مانند بهشت و خانه استفاده شده است. شاعر از درد فراق و نالههای مستانه میگوید و به انتقاد از دیگران که به دیوانگی او طعنه میزنند، میپردازد.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و احساساتی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
شماره ۹۱ - علیالصباح که بر طرهات زنی شانه
هزار نافه گشایی میان کاشانه ۱
گر از بهشت گریزدکسی رواست بسی
که هست چونتوبهشتی رخیش درخانه ۲
کسان زنند به دیوانگیم طعنه و من
برآن که از غم عشق تو نیست دیوانه ۳
کجا برون روی ای مهر دوست از دل من
که گنج را نسزد جای جز به ویرانه ۴
کنون که وصل میسر نمیشود باری
من و فراق تو و نالههای مستانه ۵
بگو به دوست نشاید نهاد پای امید
به خانهای که در آن سرکشید بیگانه ۶
عجب نباشد اگرشمع را بسوزد تن
به جرم اینکه زد آتش به جان پروانه ۷
بهارکشته ی ترکی بودکه در ره او
گذشته شعر وی ازتاشکند و فرغانه ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.