این شعر از بهار، توصیفی عاشقانه و پرتنش از معشوقی با ویژگیهای متضاد مانند جذابیت و بیوفایی، عشق و رنج، و نوسان بین مهربانی و قساوت است. همچنین، اشارهای به دلبستگی شاعر به ایران و نگرانی از جدایی از وطن دارد.
مفاهیم پیچیده عاطفی، استفاده از استعارههای سنگین و اشاره به موضوعاتی مانند عشق پرتنش و میهنپرستی که درک آنها برای مخاطبان جوانتر دشوار است.
شماره ۷۶ - باز پیمان بست دل با دلبری پیمان گسل
سحر چشمش چشمبند و بند زلفش جانگسل ۱
دوست کش، بیگانهپرور، دیرجوش و زودرنج
سستپیمان، سختدل، مشکلپسند، آسانگسل ۲
در نگاه تند چون قاتل ز مجرم جان ستان
در عطای بوسه چون سیر از گرسنه نانگسل ۳
لفظ آتشبار او یاسآور و امّیدسوز
نرگس بیمار او دردافکن و درمانگسل ۴
غمزهاش در دلبری یغماگر و مردمفریب
طرهاش در کافری تقویکش و ایمانگسل ۵
دست هجرش فرش عیش و صفحهٔ شادینورد
شور عشقش بیخ عمر و رشتهٔ عمرانگسل ۶
انبساط روح را با جوهر حرمانزدای
ارتباط وصل را با خنجر هجرانگسل ۷
لعل گوهربیز او گاه سخن مرجانفروش
مژهٔ خونریز او وقت غضب شریانگسل ۸
نیست دل ز ایران گسستن خوش ولی ترسم «بهار»
دل ز ایران بگسلد زین فتنهٔ ایرانگسل ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.