شاعر از نقاش میخواهد تا با دقت و ظرافت، تصویر معشوقه را ترسیم کند و جزئیاتی مانند موهایش، چشمان اشکبار، قد بلند، لبهای شیرین، و حرکات نازگونهاش را به تصویر بکشد. شاعر همچنین از احساسات خود در برابر معشوقه سخن میگوید و از نقاش میخواهد تا این احساسات را نیز در نقاشی منعکس کند.
این شعر دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامفهوم یا نامناسب باشد. همچنین، درک زیباییهای ادبی و ظرافتهای شعری آن نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۷۰ - ای مصور نقش آن سرّ نهانش را بکش
موشکافیها کن و موی میانش را بکش ۱
سیل اشگ از جویبار دیده اول کن روان
زان سپس آن قد چون سرو روانش را بکش ۲
گرز موی خامه شنگرفی جهد بر صفحه، زان
نکتهای شیرین فروگیر و دهانش را بکش ۳
چون مرا بیند ز شرمش برچکد خوی از عذار
گرتوانی آن عذار خویدستان را بکش ۴
یا مکش آن ابروانش یا اگر خواهی کشید
نقشها بگذار و ناز ابروانش را بکش ۵
آن گرانبار سرینش را بکش بر روی ساق
ور کشیدی محنت بار گرانش را بکش ۶
چشمبرهم نِه،چو چشم مست او خواهی کشید
ورگشودی، همچو من آه و فغانش را بکش ۷
غمزهاش را گر ندانی چیست من دارم بهدل
از دل من غمزههای جانستانش را بکش ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.