این شعر عاشقانه و عرفانی، زیباییهای معشوق و دردهای عشق را توصیف میکند. شاعر از گلها و طبیعت برای تشبیه معشوق استفاده کرده و از رنج هجران و عشق ناگفته سخن میگوید. همچنین، اشارهای به مفهوم انسانیت و عشق واقعی دارد و در پایان، از خطه دلکش بجنورد به عنوان بهشتی در خراسان یاد میکند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسن قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند درد هجران و عشق نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۵۴ - راستی روی نکویش به گلستان ماند
خط و خالش به گلو سبزه وریحان ماند ۱
نه همینش دو رخ تازه بود، چون گل سرخ
که دهانش به یکی غنچهٔ خندان ماند ۲
دستگاهی که در آنجا نبود حوروشی
گر همه باغ بهشت است به زندان ماند ۳
چکنم گر به غمت شهره نباشم درشهر
عشق در دل نتوان گفت که پنهان ماند ۴
تجربت شدکه ز هجران نتوان رست به صبر
زان که دردیست صبوری که به درمان ماند ۵
هرکهرا نیست به دل عشق و به سر سودایی
حیوانی است منافق که به انسان ماند ۶
نه عجب گر بچکد خون دل از چشم بهار
پیش آن غمزهٔ خونین که به پیکان ماند ۷
خطه دلکش بجنورد بهشتی است دربغ
کز خراسان بود و هم به خراسان ماند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.