این شعر عاشقانه و غنایی، با استفاده از تصاویر و استعارههای زیبا، به توصیف عشق و دلتنگی میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت مانند سیب، نارنج، نرگس و سرو برای بیان احساسات خود استفاده میکند و از درد فراق و نالههای عاشقانه سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.
شماره ۳۷ - تا به کنج لبت آن خال سیهرنگ افتاد
نافه را صدگره از خون به دل تنگ افتاد ۱
آن نه خط است برآن عارض پرنقش و نگار
رنگ محویست که در دفتر ارژنگ افتاد ۲
سیب از آسیبجهانرست که همرنگ تو شد
گشت نارنج ز غم زردکه نارنگ افتاد ۳
دررهت چشم من از هفته به هفتادکشید
در پیات کار من ازگام به فرسنگ افتاد ۴
نرگس از چشم تو چون برد حسد، کور آمد
سرو با قد تو چون خاست بپا، لنگ افتاد ۵
از دل گمشدهٔ خوبش فرو بستم چشم
تا مرا دامنت ای گمشده در چنگ افتاد ۶
دانم اندر دل سخت تو نکرده است اثر
نالهٔ من که ازو خون به دل تنگ افتاد ۷
کرد چون همره چنگ این غزل آهنگ، بهار
چنگ دردل زد و با چنگ هم آهنگ افتاد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.