شاعر در این متن از دردها و رنجهای عاطفی خود سخن میگوید، از جمله دوری از یار، اندوه و ناامیدی. او از طبیب و پرستاران میخواهد که به جای درمان جسمی، به دردهای روحی او رسیدگی کنند. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند زخمهای دل، تب و خون، احساسات عمیق خود را بیان میکند.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و غمانگیز است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد. همچنین، استفاده از مفاهیم مانند انتحار و زخمهای روحی نیاز به درک و بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۱۱ - بگرد ای جوهر سیال در مغز بهار امشب
سرت گردم نجاتم ده ز دست روزگار امشب ۱
بر یاران ترشروی آمدم زین تلخ کامیها
ز مستی خنده ی شیرین به رویم برگمار امشب ۲
ز سوز تب نمینالم طبیبا درد سر کم کن
مرا بگذار با اندیشه ی یار و دیار امشب ۳
هزاران زخم کاری دارم اندر دل ولی هر دم
ز یک زخم جگر ترساندم بیماردار امشب ۴
گرم خون از جگر بیرون زند نبود عجب زیرا
که از خون لب به لب گشته است این قلب فگار امشب ۵
فنای سینهریشان گرمی ناب است ای ساقی
بده جامی و برهانم ز رنج انتظار امشب ۶
شب هجرانم از جان سیر کرد آن زلف پر خم کو
که در دامانش آویزم به قصد انتحار امشب ۷
مده داروی خواب ای غافل از شبزندهداریها
خوشم با آه آتش ناک و چشم اشک بار امشب ۸
اگر نالد «بهار» از زخم دل نالد، نه زخم سل
پرستاران چه میخواهید ازین بیمار زار امشب ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.