شاعر از عشق به معشوقی زیبا و فریبنده میگوید که قلب او را اسیر کرده و باعث رنج و غم شده است. او از افسونگری معشوق و بیقراری خود مینالد و آرزو میکند که ای کاش معشوق با او سازگار بود. در نهایت، شاعر به این نتیجه میرسد که ناله و زاری فایدهای ندارد.
متن حاوی مضامین عاشقانهای است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی نیاز به درک بالاتری از ادبیات فارسی دارد.
شمارهٔ ۲۵۲ - تغزل
شدم در چنگ رنج و غم حصاری ۱
حصاری شد دلم در سینهٔ تنگ
ز دست تنگ چشمان حصاری ۲
ز هر سو پیش چشمم اندر آید
بتی چینی و ترکی قندهاری ۳
به باری، چند ازینان شکوه رانم
که این خوبی بدیشان داد باری ۴
از اینان با دل من بر، فسون کرد
نگاری چیره بر افسوننگاری ۵
بتی کرده دل جمعی گرفتار
به بند حلقهٔ زلف بخاری ۶
به جایش غمگساری دارم و او
به جای من ندارد غمگساری ۷
ازیرا داده زلف بیقرارش
قرار کار من بر بیقراری ۸
کنون ز اندیشهٔ آن سعتری زلف
شبی دارم به پیش چشم تاری ۹
کجا ناساز گشتی زو مرا کار
اگر بودیش با من سازگاری ۱۰
بهمن نامهربان گر شد چه حاصل
ز آه و ناله و افغان و زاری ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.