این شعر از درد و رنج مردم ایران سخن میگوید و به وضعیت نابسامان سیاسی، اجتماعی و اخلاقی کشور اشاره دارد. شاعر از فساد حاکمان، بیغیرتی مردان، شهوتپرستی زنان، و بیکفایتی نظام مشروطه و آزادیخواهان انتقاد میکند. او از ویرانی ایران و از دست رفتن عزت آن مینالد و مردم را به قیام برای نجات وطن فرا میخواند.
محتوا شامل انتقادات تند اجتماعی و سیاسی است و ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند فساد و بیغیرتی نیاز به درک بالاتری از مسائل اجتماعی دارد.
شمارهٔ ۲۳۴ - تهران قبل از کودتا
چون شه ز وطن دل بکند، دل بکن از وی ۱
صد سال فزون رنج کشیدیم و ملامت
گشت ایران ویران و شد آباد ده ری ۲
طی کرد ری از بغی و شقا، عزت ایران
ای ایران برخیز که شد عزت ری طی ۳
شاهی است در این شهر که جز زر نشناسد
خلقی، که ندانند به جز چنگ و دف و نی ۴
نسوانی پر شهوت و پر سوزنک وکوفت
مردانی بیهمت و بیغیرت و لاشی ۵
درباری ننگین و گدا و متملق
اعیانی، بدفطرت و دزد و دغل و غی ۶
اعضای اداراتی، کور و کچل و لوس
احزاب و وزیرانی، شوم و بد و بدپی ۷
مشروطه پرستانش بیعلم و خل و جلف
آزادیخواهانش، بیخون و رگ و پی ۸
نه شیوهٔ ملیت و نه رسم تمدن
نه رابطهٔ طایفه، نه قاعده حی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.