شمارهٔ ۲۳۰ - خزینۀ حمام

افتاد به حمام‌، رهم سوی خزینه
ترکید کدوی سرم از بوی خزینه ۱

من توی خزینه نروم هیچ و ز بیرون
مبهوت‌ شوم‌ چون نگرم‌ سوی‌ خزینه ۲

چون کاسهٔ «‌بزقرمهٔ‌» پرقرمهٔ کم‌آب
پر آدم و کم‌آب بود توی خزبنه ۳

گه آبی و گه سبز شود چون پرطاوس
آن موج لطیفی که بود روی خزینه ۴

گر کودک بی‌مو ز خزینه بدر آید
پرپشم شود پیکرش از موی خزینه ۵

موی بدن و چرک و حنا و کف صابون
آبیست که جاری بود از جوی خزینه ۶

چون جمجمهٔ مردهٔ سی روزه دهد بوی
آن خوی که چکد از خم ابروی خزینه ۷

سرگین گرو از عطر برد، گر بگشاید
عطار سپس دکه به پهلوی خزینه ۸

با جبههٔ پرچین و لب عربده‌جویش
گرم و تر و چسبنده بود خوی خزینه ۹

از لای کش احوال دل خستهٔ او پرس
چون رنگ طبیعی پرد از روی خزینه ۱۰

پیکر شودش زرد به رنگ مگس نحل
هرکس که برون رفت ز کندوی خزینه ۱۱