این متن شعری است که در ستایش پوشکین، شاعر بزرگ روسی، سروده شده است. شعر به زیباییهای ادبی، طبع لطیف و تأثیر جاودان پوشکین اشاره میکند و او را به عنوان نماد سعادت و آرمان بشری میستاید.
این متن دارای مفاهیم ادبی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و اصطلاحات ادبی ممکن است برای گروههای سنی پایینتر دشوار باشد.
شمارهٔ ۲۱۷ - درود به پوشکین
به طبع نازک و لطف خیالت ای پوشکین ۱
نیافت عمر تو با روز مردنت پایان
کنون بود صد و پنجاه سالت ای پوشکین ۲
تویی ز ما صد و پنجاه پایه بالاتر
بریم رشک به جاه و جلالت ای پوشکین ۳
مرا هنوز نزاییده مام دهر، اما
رسیدهای تو به اوج کمالت ای پوشکین ۴
جنین دهرم و خون میمکم ز ناف حیات
تو جاودانی و نبود زوالت ای پوشکین ۵
ببال نغمه موزون خود ببال و بپر
سوی ابد، که گشاده است بالت ای پوشکین ۶
بچم بر اوج اثیر جلال خویش و مباش
به یاد زندگی پر ملالت ای پوشکین ۷
سعادت بشر آرمان و ایدهآل تو بود
درود بر تو و بر ایدهآلت ای پوشکین ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.