شاعر در این متن از احساسات و تجربیات روحانی و عرفانی خود سخن میگوید. او از پرواز به آسمان و رسیدن به حالتی آسمانی صحبت میکند که در نهایت باعث شیدایی دلش شده است. این متن بیانگر سفر معنوی و عروج روحانی شاعر است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شمارهٔ ۲۱۰ - آسمان پیما
آسمانی گشت طبع آسمانپیمای من ۱
عاقبت هم خود بهسوی آسمان پویا شدم
بس که پوباکشت ازآنسوفکرت جویای من ۲
عاقبت این دل مرا چون خویشتن شیدا نمود
اینت فرجام هوسهای دل شیدای من ۳
گردل اندر وای بودم نک تن اندر وا شدم
بر تن دروای من ره زد دل دروای من ۴
من پیمبروار کردم نیت معراج و گشت
جنبجنبان زیر پا خنگ برقآسای من ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.