این شعر به توصیف زیباییهای بهار و مقایسه آن با معشوق میپردازد. شاعر از بهار، شراب، و طبیعت سخن میگوید و زیبایی معشوق را برتر از همه میداند. همچنین، احساسات شاعر نسبت به دوری معشوق و درد هجران بیان شده است.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامناسب باشد. همچنین، اشاره به شراب و مفاهیم پیچیده عاطفی نیاز به درک بالاتری دارد.
شمارهٔ ۱۲۶ - تغزل و بهاریه
شراب سرخ بخواه و نبید سرخ بیار ۱
بهار آمد و سنبل برآمد از لب جوی
به بوی زلف تو ای شمسهٔ بتان بهار ۲
توازبهار فزونی بتا، به رنگ و به بوی
خود اینکه گفتم از من بسی شگفت مدار ۳
بهارگیتی روزی دو بیش خرم نیست
بهار روی تو را خرمی بود هموار ۴
به جزتو ای به دوزخ رشگ لعبتان چگل
ندیده هیچ کس اندر به هیچ شهر و دیار ۵
بهار چنگسرای و بهار رودنواز
بهار ساغرگیر و بهار باده گسار ۶
بهار نبود رشگ نگارخانهٔ چین
بهار نبود بیغارهٔ بت فرخار ۷
مکن شتاب و به سیر بهار و باغ مرو
وگرکه رفتن خواهی مرا چنین مگذار ۸
بپوش روی و حذرکن که بهر سیر، تو را
ستادهاند بسی مرد و زن به راه گذار ۹
مکن جدا ز رخ خود کنار و دیدهٔ من
گرم نخواهی رنگین به خون دیده کنار ۱۰
تو نوبهاری و ابر تو دیدگان منست
همی ببارد ابر آن کجاکه بود بهار ۱۱
ز رنج دوری روی تو ای بدیع صنم
ز درد وسختی هجر تو ای ستوده نگار ۱۲
جنان بگریم از دیده گان به دامن دشت
که سیل اشک فرستم همی به دریا بار ۱۳
همی بگریم زار و مرا نگویدکس
که کریه بشکن و ز دیدکان سرشک مبار ۱۴
چنین نگریم، نی نی خطاست گریه چنین
به عهد خواجه نه نیکوست گریهٔ بسیار ۱۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.