غزل ۲۴۸۹ - گر ز تو بوسه‌یی خرد صد مه و مهر و مشتری

گَر زِ تو بوسه‌یی خَرَد صَد مَه و مِهْر و مُشتری
تا نَفُروشی ای صَنَم کَزْ مَهْ و مِهْر خوش تَری ۱

وَرْ دو هزار جان و دل بر دَرِ تو وَطَن کُند
دَر مَگُشای ای صَنَم کَزْ دل و جانْ تو بَرتَری ۲

آیِنِه کیست تا تو را در دلِ خویشْ جا دَهَد؟
ای صَنَما به جانِ تو کایِنِه در بِنَنْگَری ۳

دست مَدِهْ تو چَرخ را تا که به پیشِ اسب او
غاشیه تو را کَشَد بَر سَرِ خود به چاکَری ۴

دولتِ سنگ پاره‌یی گر چه بیافت چاره‌یی
در تَنِ خویش بِنْگَرَد بیند وَصفِ گوهری ۵

ای دلِ بازشکلِ من جانِبِ دستِ عشقِ او
با پَرِ عشقِ او بِپَر چند به پَرِّ خود پَری؟ ۶

در پِیِ شاهْ شَمسِ دین تا تبریز می‌دَوان
لشکرِ عشق با وِیْ است رو که تو هم زِ لشکری ۷