شمارهٔ ۱۰۲ - پیام ایران

به هوش باشکه ایران تو را پیام دهد
ترا پیام به صد عز و احترام دهد ۱

ترا چه گوید: گوید که خیر بینی اگر
به کار بندی پندی که باب و مام دهد ۲

نسیم صبح که بر سرزمین ما گذرد
ز خاک پاک نیاکان‌، ترا سلام دهد ۳

وز استخوان نیاکانت برگذشته بود
دم بهار که ازگل به گل پیام دهد ۴

به یاد عشرت اجداد تست هر نوروز
که گل به طرف گلستان صلای عام دهد ۵

تو پای‌بند زمینی و رشته‌ایست نهان
که با گذشته تو را ارتباط تام دهد ۶

گذشته، پایه و بنیان حال و آینده است
سوابق است که هر شغل را نظام دهد ۷

به کارنامهٔ پیشینیان نگر، بد و خوب
که تلخ کامیت آرد پدید وکام دهد ۸

ز درس حکمت و آداب رفتگان مگسل
که این گسستگیت خواری مدام دهد ۹

کسی که از پدران‌ ننگ‌ داشت‌ ناخلف است
که مرد را شرف باب و مام‌، نام دهد ۱۰

نگویمت که به ستخوان خاک‌خورده بناز
عظام بالیه کی رتبت عصام دهد ۱۱

به‌علم خویش بکن تکیه و به عزم درست
که علم و عزم‌، ترا عزت و مقام دهد ۱۲

ولی ز سنت دیرین متاب رخ زیراک
به ملک‌، سنت دیرینه احتشام دهد ۱۳

ز درس پارسی و تازی احتراز مکن
که این دو قوت ملی علی‌الدوام دهد ۱۴

شعائر پدران و معارف اجداد
حیات و قدرت اقوام را قوام دهد ۱۵

مباش غره به تقلید غربیان‌، که به شرق
اگر دهد، هنر شرقی احترام دهد ۱۶

تو شرقیئی و به شرق اندرون کمالاتی است
ولی چه سودکه غربت فریب تام دهد ۱۷

به‌هر صفت که برآیی برآی و شرقی باش
وگرنه دیو به صد قسمت انقسام دهد ۱۸

ز غرب علم فراگیر و ده به معدهٔ شرق
که فعل هاضمه‌اش با تن انضمام دهد ۱۹

به راه تست بسی دام‌های دانه‌نمای
کجاست مرد که از دانه فرق دام دهد ۲۰

ز دام و دانه اگر نگذری محالست این
که روزگار ترا فرصت قیام دهد ۲۱

پیام مام جگرخسته را ز جان بشنو
که پند و موعظه‌ات با صد اهتمام دهد ۲۲

دو چشم‌ مام‌ وطن ز آفتاب و مه‌ سوی ماست
وزین دو دیده به ما کسوت و طعام دهد ۲۳

ز چشم مام وطن خون چکد بر این آفاق
که سرخی شفقش جلوه صبح و شام دهد ۲۴

به ما خطاب کند با دو دیدهٔ خونبار
که کیست آنکه به‌ من ‌خون‌ خویش‌ وام دهد ۲۵

به روی سینه بپرورده‌ام جوانان را
که داد من ز شما نوخطان‌، کدام دهد؟ ۲۶

پس از زمانهٔ خسرو شد چو بیوه‌زنی
که هر کسیش نویدی گزاف و خام دهد ۲۷

چه کودکان که بزادم دلیر و دانشمند
یکی نماند که ملک من انتظام دهد ۲۸

اگر یکی به ره راست رفت‌، از پی او
کسی نیامد کان راه را دوام دهد ۲۹

ز چنگ ظلم و ستبداد کس نرست که او
قراری از پی آسایش انام دهد ۳۰

کنون ‌امید من ‌ای ‌نو خطان‌ به ‌سعی شماست
مگر که سعی شما داد من تمام دهد ۳۱

ز چاک سینهٔ بشکافته به خنجر جهل
دل شکسته‌ام آوای انتقام دهد ۳۲

الاکجاست جوانی ز نوخطان وطن
که در حمایت من وعدهٔ کرام دهد؟ ۳۳

کجاست‌آنکه‌به‌داروی عقل و مرهم عدل
جراحت دل خونینم التیام دهد ۳۴

کنام شیران وبران شده است‌، بچهٔ شیر
کجاست کآمده آرایش کنام دهد؟ ۳۵

ز چنگ بی‌هنران برکشد زمام امور
به دست مردم صاحب هنر، زمام دهد ۳۶

کجاست آنکه جوانمردی و فضیلت را
به یاد مردم درماندهٔ عوام دهد ۳۷

کجاست مرد جوانمرد و خواستار شرف
که‌ سود خویش‌ زکف بهر سود عام‌ دهد؟ ۳۸

کجاست‌ مرد، که شمشیر دادخواهی را
ز قلب ظالم بیدادگر نیام دهد؟ ۳۹

کجاست حزبی از آزادگان که چون پدران
ز خصم‌،‌ جان‌ بستاند به‌ دوست‌،‌ جام‌ دهد؟ ۴۰

وطن به چنگ لئام است‌، کو خردمندی
که درس فضل و شرافت‌، بدین لئام دهد ۴۱

به جهد، پایهٔ حزبی شریف و پاک نهد
به مشت‌، پاسخ مشتی فضول و خام دهد ۴۲