این متن عرفانی از مولانا یا شاعری با سبک مشابه است که مفاهیم عمیق عرفانی مانند وحدت وجود، فقر معنوی، عشق الهی و رهایی از قید و بندهای دنیوی را بیان میکند. شاعر از مفاهیمی مانند وجود و عدم، عشق لامکان، فقر و عشق به عنوان ابزارهایی برای رسیدن به حقیقت استفاده میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم عرفانی و فلسفی دارد. همچنین، زبان شعر کلاسیک فارسی ممکن است برای مخاطبان جوانتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۲۴۷۹ - پیش از آن که از عدم کرد وجودها سری
بی زِ وجود وَزْ عَدَم باز شُدم یکی دَری ۱
بیمَه و سال سالها روحْ زَدهست بالها
نُقطه روحِ لَمْ یَزَل پاک روی قَلَنْدَری ۲
آتشِ عشقِ لامکان سوخته پاک جسم و جان
گوهرِ فقر در میان بر مَثَلِ سَمَنْدَری ۳
خود خورَد و فُزون شود آن کِه زِ خود بُرون شود
سیم بَری که خون شود از بَرِ خود خورَد بَری ۴
کوره دل دَرآ بِبین زان سویِ کافِریّ و دین
زَر شُده جانِ عاشقان عشقْ دُکانِ زَرگَری ۵
چهره فقر را فِدا فقرِ مُنزَّه از رِدا
کَزْ رُخِ فقرْ نور شُد جُمله زِ عَرش تا ثَری ۶
مَست زِ جام شَمسِ دین میکده اَلَست بین
صد تبریز را ضَمین از غَمِ آب و آذری ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.