خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از طبیعت و عناصر آن مانند دشت، لاله، ابر و ژاله سخن می‌گوید و سپس به مفاهیم معنوی مانند بهشت و طوبی اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر از دل خود و ناله‌هایش می‌گوید که نشان‌دهنده‌ی درد و رنج درونی است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از نمادها و استعاره‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۴۳ - دشت از مجنون که لاله می روید از او
دشت از مجنون که لاله می روید از او
ابر از دهقان که ژاله می روید از او ۱
طوبی و بهشت و جوی شیر از زاهد
ما و دلکی که ناله می روید از او ۲
ابر از دهقان که ژاله می روید از او ۱
طوبی و بهشت و جوی شیر از زاهد
ما و دلکی که ناله می روید از او ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۴۲ - دل مغز حقیقت است و تن پوست، ببین
گوهر بعدی:رباعی ۱۴۴ - ای تاج لعمرک ز شرف بر سر تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
