در این متن، شاعر از طبیعت و عناصر آن مانند دشت، لاله، ابر و ژاله سخن میگوید و سپس به مفاهیم معنوی مانند بهشت و طوبی اشاره میکند. در نهایت، شاعر از دل خود و نالههایش میگوید که نشاندهندهی درد و رنج درونی است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از نمادها و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
رباعی ۱۴۳ - دشت از مجنون که لاله می روید از او
ابر از دهقان که ژاله می روید از او ۱
طوبی و بهشت و جوی شیر از زاهد
ما و دلکی که ناله می روید از او ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.