این متن درباره کسی است که دل را به اشتباه بهجای منزلگاه حقیقت، تمام خواستهها و آرزوهای خود مانند علم، تقوا، زهد و طلب پنداشته است. شاعر اشاره میکند که این موارد تنها راه هستند، نه مقصد نهایی.
محتوا دارای مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین، زبان شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
رباعی ۴۲ - آن کس که درون سینه را دل پنداشت
گامی دو نرفته، جمله را حاصل پنداشت ۱
علم و ورع و زهد و تمنا و طلب
این جمله رهند، خواجه منزل پنداشت ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.