در این متن، شاعر از لذت دویدن در بیابان عشق، بینیازی از طمع دیگران و ارزش مصاحبت با افراد بااخلاص سخن میگوید و از رهایی از دغدغههای زمانه لذت میبرد.
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و اخلاقی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ زندگی دارد. همچنین، زبان شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
رباعی ۲۳ - در بادیهٔ عشق دویدن چه خوش است
وز خیر کسان طمع بریدن چه خوش است ۱
گر دست دهد صحبت اهل نفسی
دامن ز زمانه در کشیدن چه خوش است ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.