شاعر در این شعر از تصمیم خود برای بازگشت به زندگیِ آزاد و بی‌قید و شرط می‌گوید. او توبه‌اش را می‌شکند و از زهد و ریاکاری دست می‌کشد. با نوشیدن شراب و گوش سپردن به موسیقی و معشوق، خود را از دغدغه‌های خوب و بد رها می‌کند. او به ناتوانی انسان در برابر تقدیر واقف است و نصایح زاهد را بی‌فایده می‌داند. در نهایت، شاعر تصمیم می‌گیرد دوباره راه شادی و مستی را در پیش بگیرد.
محتوا شامل اشاره‌هایی به مصرف شراب و نقد زهد و ریاکاری است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال نامناسب باشد. همچنین، مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر برای درک بهتر به بلوغ فکری نیاز دارد.
مبدأ برهان
تا بشکنیم توبه و سجّاده تر کنیم ۱
یک جرعه در کشیم از آن داروی نشاط
چندین هزار وسوسه از سر بدر کنیم ۲
دل را بدست مطرب و معشوق می‌دهیم
فارغ ز فکر نیک و بد و خیر و شر کنیم ۳
ما کیستیم و قوّت تدبیر ما کدام
تا ادعای دفع قضا و قدر کنیم ۴
زاهد بما نصیحت بیهوده می‌دهد
کز باده بگذریم و ز ساقی حذر کنیم ۵
با اختلاف مبدأ برهان ما و شیخ
این تجربت نباید بار دگر کنیم ۶
یکباره راه زهد سپردیم و گم شدیم
بار دگر صبوحی از این ره گذر کنیم ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
