غزل ۲۴۵۰ - در دل خیالش زان بود تا تو به هر سو ننگری

در دلْ خیالَش زان بُوَد تا تو به هر سو نَنْگَری
وان لُطفِ‌ بی‌حَد زان کُند تا هیچ از حَد نَگْذری ۱

با صوفیانِ صافْ دین در وَجْد گَردی هم نِشین
گَر پایْ در بیرون نَهی زین خانِقاهِ شِش دَری ۲

داری دَری پنهان صِفَت شش دَر مَجو و شش جِهَت
پنهان دَری که هر شبی زان دَرهَمی بیرون پَری ۳

چون می‌پَری بر پایِ تو رشته‌یْ خیالی بَسته اند
تا واکَشَندَت صُبح دَم تا بَرنَپَرّی یک سَری ۴

بازآ به زندانِ رَحِم تا خِلْقَتَت کامل شُدن
هست این جهان همچون رَحِم این جُمله خونْ زان می‌خوری ۵

جان را چو بَررویید پَر شُد بَیضه تَن را شِکَست
جانْ جعفرِ طَیّار شُد تا می‌نِمایَد جعفری ۶