این متن شعری عرفانی است که به موضوعاتی مانند شنیدن ندای الهی، توجه به نشانههای خداوند در طبیعت، رهایی از قید و بندهای دنیوی و رسیدن به آرامش روحی میپردازد. شاعر از شنیدن ندای آسمان، رهایی از تن و رسیدن به آرامش ابدی سخن میگوید و مخاطب را به تفکر و تعالی روحی دعوت میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۴۴۲ - بانگی عجب از آسمان در میرسد هر ساعتی
مینَشْنَود آن بانگ را اِلّا که صاحِب حالتی ۱
ای سَر فروبَرده چو خَر زین آب و سَبزه بَس مَچَر
یک لحظهیی بالا نِگَر تا بوک بینی آیَتی ۲
ساقی دَرین آخِرزمان بُگْشاد خُمِّ آسمان
از روحْ او را لشکری وَزْ راحْ او را رایَتی ۳
کو شیرمَردی در جهان تا شیرگیرِ او شود؟
شاه و فَتی باید شُدن تا باده نوشی یا فَتی ۴
بیچاره گوَشِ مُشترک کو نَشْنَود بانگِ فَلَک
بیچاره جانِ بیمَزِه کَزْ حَق ندارد راحتی ۵
آخِر چه باشد گَر شبی از جانْ بَرآری یارَبی؟
بیرون جَهی از گورِ تَن وَنْدَر رَوی در ساحتی ۶
از پا گُشایی ریسَمان تا بَرپَری بر آسْمان
چون آسْمان ایمِن شوی از هر شِکَست و آفتی ۷
از جانْ بَرآری یک سَری ایمِن زِ شمشیرِ اَجَل
باغی دَرآیی کَنْدَر او نَبْوَد خَزان را غارتی ۸
خامُش کُنم خامُش کُنم تا عشقْ گوید شرح خود
شرحی خوشی جانْ پَروَری کان را نباشد غایَتی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.