خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این متن به مقایسه‌ی یادهای گذرا و زودگذر با یاد ماندگار و شکوهمند معشوق می‌پردازد. او از تأثیر عمیق این یاد بر دلش سخن می‌گوید و با حسرت از ناتوانی در برابر این احساس یادآوری می‌کند. شاعر یاد معشوق را به شبنم و باران تشبیه می‌کند و در مقابل، خود را مانند برگ پژمرده‌ای می‌بیند که در بهار جوانی قرار دارد.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، استفاده از تشبیهات و استعاره‌های ادبی ممکن است برای کودکان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد.
دریغ
بی شکوه و غریب و رهگذرند
یادهای دگر، چو برق و چو باد
یاد تو پرشکوه و جاوید است
و آشنای قدیم دل، اما
ای دریغ! ای دریغ! ای فریاد
با دل من چه می‌تواند کرد
یادت ای یاد من ز دل برده
من گرفتم لطیف، چون شبنم
هم درخشان و پاک، چون باران
چه کنند این دو، ای بهشت جوان
با یکی برگ پیر و پژمرده؟
یادهای دگر، چو برق و چو باد
یاد تو پرشکوه و جاوید است
و آشنای قدیم دل، اما
ای دریغ! ای دریغ! ای فریاد
با دل من چه می‌تواند کرد
یادت ای یاد من ز دل برده
من گرفتم لطیف، چون شبنم
هم درخشان و پاک، چون باران
چه کنند این دو، ای بهشت جوان
با یکی برگ پیر و پژمرده؟
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:ناژو
گوهر بعدی:طلوع
نظرها و حاشیه ها
۱
در بیت چهارم، «یادت ای یاد من ز دل برده» صحیح است، نه «باد»
با تشکر از توجه شما. اصلاح شد.