این متن شعری عرفانی و معنوی است که از مفاهیمی مانند عشق الهی، مستی معنوی، و پنهان بودن در سایه خداوند سخن میگوید. در آن از تصاویری مانند جام آتش، ساغر شراب، و میدان عشق استفاده شده است تا حالات روحانی و عرفانی را بیان کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و معنوی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات عرفانی دارد. همچنین، استفاده از استعارههایی مانند شراب و مستی ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا گمراهکننده باشد.
غزل ۲۴۱۸ - ای جان ای جان فی ستر الله
اُشتُر میران فی سِتْرِ اللّهْ ۱
جامِ آتش دَرکَش دَرکَش
پیشِ سُلطان فی سِتْرِ اللّهْ ۲
ساغَر تا لب میخور تا شب
اَنْدَر میدان فی سِتْرِ اللّهْ ۳
چَشمَش را بین خشمش را بین
پنهان پنهان فی سِتْرِ اللّهْ ۴
یاری شَنگی پَروین رنگی
آمد مِهْمان فی سِتْرِ اللّهْ ۵
دیدم مَستَش خَستَم دستش
آسانْ آسان فی سِتْرِ اللّهْ ۶
ساقی بَرجِه باده دَردِهْ
پَنگانْ پَنگان فی سِتْرِ اللّهْ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.