رباعی ۱۳۲

* می بر کفِ من نِهْ که دلم تاب است،
وین عمرِ گریزپای چون سیماب است، ۱

دریاب که، آتشِ جوانی آب است،
هُش دار، که بیداری دولت خواب است. ۲