خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن بیان می‌کند که اگر آمدن و رفتنش به دست خودش بود، هرگز نمی‌آمد و نمی‌رفت. او ترجیح می‌دهد که در این دنیای خراب، نه می‌آمد، نه می‌رفت و نه وجود می‌داشت.
محتوا دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است باعث سردرگمی شود.
رباعی ۱۷
گر آمدنم به من بُدی، نامَدَمی.
ور نیز شدن به من بدی، کی شدمی؟ ۱
بِهْ زان نَبُدی که اندرین دیْرِ خراب،
نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی. ۲
ور نیز شدن به من بدی، کی شدمی؟ ۱
بِهْ زان نَبُدی که اندرین دیْرِ خراب،
نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی. ۲
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۶
گوهر بعدی:رباعی ۱۸
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
