این شعر عرفانی و عاشقانه از حفیظ اصفهانی، با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند شمع و نور، به موضوع عشق و فنا در معشوق میپردازد. شاعر از ناپایداری وجود و حضور ناکامل خود سخن میگوید، اما تأکید میکند که نام معشوق در همه جا طنینانداز است. متن همچنین به مفاهیمی مانند زمان، سکوت، و موسیقی اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارههای مورد استفاده نیاز به سطحی از بلوغ فکری برای درک دارند.
تِکتِکِ ناگزیر را برمشمار...
شمع از گُداختن همگی نور میشود
حفیظ اصفهانی
تِکتِکِ ناگزیر را برمشمار که مهرههای شمرده
نیمشمرده به جام میریزد
به سکوتِ رامشگری گوشدار که واقعهیی چنان پُرملاط را حکایت میکند به صیغهی ماضی
که قائمههای حقیقتی سرشار بود
گرچه چندین پُرخار.
به غیاب اندیشه مکن
گَشت و مَشتِ بیتاب و قرارِ این نگاه را دریاب
نگرانِ اندیشناکی فردای تو
به صیغهی حال.
نه
به غیابِ من منگر که هرگز حضوری بهکمال نیز نبودهام،
به طنینِ آوایی گوشدار که
تنها
به کوکِ زیر و بَمِ موسیقایی نامِ توست
اسماءِ طلسماتِ حرفاحرفِ نامِ تو را میداند
و از ژرفاهای ظلمات تا پَشَنگِ شعشعهی الماسگونِ تاجِ بلندِ آخرین خورشید
تو را
تو را
تو را
همچنان تو را
میخواند.
۲۱ آبانِ ۱۳۶۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.