متن به توصیف صحنهای از طلوع آفتاب در یک منطقه بیابانی و خالی از سکنه میپردازد که در آن صدای خروسها شنیده میشود. روز نماد امید و زندگی است، اما در عین حال، هر سپیدهدم با احساس تحقیر و تجربههای تلخ همراه است.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و احساسی است که درک آن برای کودکان دشوار است. همچنین، موضوعاتی مانند تحقیر و تجربههای گریان نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد.
سپیدهدم
خروسان میخوانند.
تا دوردستهای گمان اما
در این پهنهی ماسه و شوراب
روستایی نیست.
روز است که دیگرباره بازمیگردد
یادآورِ صبح و سلام و سبزه،
و تحقیر است که هر سپیدهدم
از نو
اختراع میشود
در تجربهی گریانِ همیشه.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.