این شعر از فروغ فرخزاد به موضوعاتی مانند درد، رهایی، و طبیعت میپردازد. شاعر از تصاویری مانند زخم، چرک، و چمن برای بیان احساسات عمیق استفاده میکند. شعر به دنبال رهایی از درد و پذیرش شرایط است، حتی اگر طبیعت و زمانه تغییر نکرده باشند.
متن شامل مفاهیم عمیق و تصاویر شاعرانهای است که ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار یا نامفهوم باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند درد و رنج نیاز به درک بالاتری از زندگی و احساسات دارند.
تعویذ
خنده
به نوارِ زخمبندیاش ار
ببندی.
رهایش کن
رهایش کن
اگر چند
قیلولهی دیو
آشفته میشود.
□
چمن است این
چمن است
با لکههای آتشخونِ گُل
بگو چمن است این، تیماجِ سبزِ میرِ غضب نیست
حتا اگر
دیریست
تا بهار
بر این مَسلخ
برنگذشته باشد.
□
تا خندهی مجروحت به چرک اندر ننشیند
رهایش کن
چون ما
رهایش کن!
۲۶ تیرِ ۱۳۵۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.