این شعر دو رویکرد متفاوت در مواجهه با حوادث زندگی را به تصویر می‌کشد: یکی تسلیم شدن و انتخاب ننگ، و دیگری مقاومت و طلب نام بدون ترس. با استفاده از تصاویر طبیعی مانند باد، برق، ابر و باران، شاعر تضاد بین ضعف و قدرت را نشان می‌دهد. در نهایت، تغییرات طبیعت به عنوان نمادی از تحول و امید بهاری توصیف می‌شود.
مفاهیم عمیق فلسفی و تمثیلی موجود در شعر، مانند انتخاب بین ننگ و نام، مقاومت در برابر حوادث، و نمادپردازی‌های طبیعی، برای درک کامل نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
اتفاق
مردی چو برقِ حادثه برخاست
آن، ننگ را گُزید و سپر ساخت
وین، نام را، بدونِ سپر خواست.
ابری رسید پیچان‌پیچان
چون خِنگِ یالش آتش، بردشت.
برقی جهید و موکبِ باران
از دشتِ تشنه، تازان بگذشت.
آن پوک‌تپه، نالان‌نالان
لرزید و پاگشاد و فروریخت
و آن شوخ‌بوته، پُرتپش از شوق،
پیچید و با بهار درآمیخت.
پرچینِ یاوه‌مانده شکوفید
و آن طبلِ پُرغریو فروکاست.
مردی ز بادِ حادثه بنشست
مردی چو برقِ حادثه برخاست
۱۳۳۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
