ابوعبداللّه محمدبن خفیف، امام زمانه خود در علوم مختلف بود و در مجاهدات و حقایق جایگاه بزرگی داشت. او با عارفان بزرگی مانند ابن عطا، شبلی، حسین منصور و جُرَیری ارتباط داشت و سفرهایی برای تجرید انجام داد. او از اشراف بود ولی توبه کرد و از دنیا روی گرداند. جمله معروف او «التوحیدُ الإعراضُ عَنِ الطّبیعةِ» به معنای توحید، رویگردانی از طبیعت است، نشان‌دهنده دیدگاه اوست که تا زمانی که از طبیعت رویگردان نشود، رسیدن به حقیقت توحید ممکن نیست.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها نیاز به دانش و تجربه کافی دارد. همچنین، اصطلاحات تخصصی تصوف و مباحث مربوط به مجاهدات روحی ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
۶۱- ابوعبداللّه محمّد بن خفیف، رضی اللّه عنه
امام زمانهٔ خود بود اندر انواع علوم و وی را اندر مجاهدات شأنی عظیم است و اندر حقایق بیانی شافی. روزگارش مهیا و هویداست اندر تصانیف و ابن عطا را و شبلی و حسین منصور و جُرَیری را یافته بود وبه مکه با ابویعقوب نهرجوری صحبت کرده. و اسفار نیکو کرده بود به تجرید. و از ابنای ملوک بود، خداوند تعالی وی را توبه داد و از دنیا اعراض کرد و خطر وی بر خاطر اهل معانی بزرگ است.
از وی می‌آید که گفت: «التوحیدُ الإعراضُ عَنِ الطّبیعةِ.» توحید اعراض است از طبیعت؛ از آن‌چه طبایع جمله نابینااند از نَعما و محجوب‌اند از آلای او. پس تا از طبع اعراض حاصل نیاید، به حق اقبال موجود نگردد و صاحب طبع محجوب باشد از حقیقت توحید و چون آفت طبع دیدی به حقیقت توحید رسیدی.
و وی را آیات و براهین بسیار است. واللّه اعلم.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
