غزل ۲۳۴۹ - ای دیدهٔ راست راست دیده

ای دیدهٔ راستِ راستْ دیده
چون دیدهٔ تو کجاست دیده؟ ۱

آن قطرهٔ بی‌وَفا چه دیده‌ست؟
بَحْرِ گُهرِ وَفاست دیده ۲

اِجْری خورِ توتیا چه بیند؟
اَجْری دِهِ توتیاست دیده ۳

ای آن کِه زِ روز و شب بُرونی
روز و شبْ مَر تو راست دیده ۴

در پَرتوِ آفتابِ رویَت
در رَقصْ چو ذَرّه‌هاست دیده ۵

بُد بی‌تو دو دیده، دشمنِ جان
اکنون زِ تو جانِ ماست دیده ۶

ای دیدهٔ تان چو دلْ پَریشان
در عینِ دلِ شماست دیده ۷

هر دیده جُدا جُدا ازان است
کَزْ دیدهٔ ما جُداست دیده ۸

چون دیده خدای را بِبینَد
گویی که مگر خداست دیده؟ ۹

چون دیدهٔ کوه بر حَقْ افتاد
از هر سَنگیش خاست دیده ۱۰

زَر شُد همه کوه از تَجَلّی
یعنی همه کیمیاست دیده ۱۱