اندر مذمّت عمّ گوید

آنکه عمّ تو و آنکه خال تواند
همه در قصد خون و مال تواند ۱

عمّ که بدگوی و پر ستم باشد
عم نباشد که درد و غم باشد ۲

در مهی خویشتن پدر کرده
به گه پرورش به در کرده ۳

در کن و در مکن مه خانه
در بیار و بده چو بیگانه ۴

چون عقاب و چو باز وقت گرفت
همچو گنجشک وعکه خوار گرفت ۵

همچو کیر جوان به وقت بگیر
باز وقت بیار خایهٔ پیر ۶

دیدی ار دست و پای بلعم را
دردسر آن عمامهٔ عم را ۷

گرت بخشد عمامه عم مستان
کان بود چون عطای بدمستان ۸

کان عمامه نه بهر آن دادست
کز وجود تو خوشدل و شادست ۹

تا ندیده است پای را هنجار
ندهد دست عم ترا دستار ۱۰

انده خال و غمّ عم بگذار
تا بوی شاد خوار و برخوردار ۱۱

ورنه جان کن که دل ستم نکشد
عاقل اندوه خال و عم نکشد ۱۲