حکایت - خواست وقتی ز عجز دینداری

خواست وقتی ز عجز دینداری
از یکی مالدار دیناری ۱

آنگهی مالدار بی‌هنجار
مُهر بر لب نهاده دل مردار ۲

یک دو بارش چو گفت سایل راد
مالدار این چنین جوابش داد ۳

گفت اگر حق‌پرستی ای تن زن
دین و دنیی ز حق طلب نه ز من ۴

گفت دین هست نیک و دنیا رد
نیک ازو خواهم و ز تو بد بد ۵

که مرا گفته‌اند از پی دل
حق ز حق خواه و باطل از باطل ۶

چون تو بر باطلی و من بر حق
از تو جویم نصیب خویش الحق ۷

زانکه نفس ارچه گوهریست شریف
کار او باطل است و رای سخیف ۸

دل بدو داده‌ام که حق پرورد
بازگردد به سوی حق پر درد ۹

دین نیابی گرت غم بدنست
زانکه کابین دین طلاق تنست ۱۰