غزل ۲۳۰۸ - یا رب چه کس است آن مه، یا رب چه کس است آن مه

یا رَب چه کَس است آن مَهْ، یا رَب چه کَس است آن مَهْ
کَزْ چهره بِزَد آتش در خیمه و در خَرگَه ۱

اَنْدَر ذَقَنِ یوسُف چاهی، چه عَجَب چاهی
صد یوسُفِ کَنْعانی، اَنْدَر تَکِ آن خوش چَهْ ۲

آخِر چه کُند یوسُف کَزْ چاه بِپَرهیزد؟
کو دیده رُبودَسْتَش وان چاهْ میانِ رَه ۳

آن کَس که رُبود از رُخ، مَر کاه رُبایان را
اِنْصاف بِدِه آخِر، با او چه کُند یک کَهْ؟ ۴

زِنهار، نِگَه دارید زان غَمْزه زبان‌ها را
کو مَست بُوَد خُفته، از حالِ همه آگَهْ ۵

شطرنج هَمی‌بازَد با بَنده و این طُرفه
کَنْدَر دو جهان شَه او، وَزْ بَنده بخواهد شَه ۶

جان بَخشَد و جان بَخشَد، چندانک فَناها را
در خانه و مان اُفْتَد هم ماتَم و هم آوَه ۷

او جانِ بهاران است، جان‌هاست درختانَش
جان‌ها شود آبِسْتن، هم نسل دَهَد، هم زَه ۸

هر آینِه کو بیند شَمسُ الْحَقِ تبریزی
هم آیِنِه بِرسوزد، هم آِینِه گوید خَه ۹