این متن شعری عرفانی است که از زبان عاشقی بیچاره سخن میگوید که در جستجوی حقیقت و رهایی از قید و بندهای دنیوی است. شاعر از مفاهیمی مانند عشق الهی، فنا شدن در برابر نور حقیقت، و رهایی از اسارت جسم و دنیا صحبت میکند. همچنین، به مفاهیمی مانند رشد و تحول روحی، وابستگی به دنیا و رهایی از آن اشاره میشود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد تا بتوان آنها را به درستی درک و تحلیل کرد.
غزل ۲۳۰۶ - ناموس مکن، پیش آ، ای عاشق بیچاره
تا مَردِ نَظَر باشی، نی مَردمِ نَظّاره ۱
ای عاشقِ اِلّاهو، زِاسْتاره بگیر این خو
خورشید چو دَرتابَد، فانی شود اِسْتاره ۲
آنها که قَوی دَستند، دستِ تو چرا بَستند؟
زیرا تو کُنون طِفْلی، وین عالَمْ گَهْواره ۳
چون دُرِّ سُخَنها سُفت، وَالْاَرضَ مِهادا گفت
ای میخِ زمین گشته، وَزْ شهرِ دلْ آواره ۴
ای بَندهٔ شیرِ تَن، هستی تو اسیرِ تَن
دندانِ خِرَد بِنْما، نِعْمَت خُورهَمواره ۵
تا طِفْل بُوَد سُلطان، دایه کُنَدش زندان
تا شیر خورَد زیشان، نَبْوَد شَهِ میْ خواره ۶
از سنگْ سَبو تَرسَد، اما چو شود چَشمه
هر لحظه سَبو آید تازان به سویِ خاره ۷
گوید که اگر زین پَسْ او بِشْکَنَدم شادم
جان داد مرا آبَش یک باره و صد باره ۸
گَر در رَهِ او مُردم، هم زنده بِدو گَردم
خود پاره دَهَم او را تا او کُنَدَم پاره ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.