این متن شعری است که از عشق و عرفان سخن میگوید. شاعر از عشق به معشوق و تأثیرات آن بر خود و دیگران میگوید. همچنین، از رنجها و دشواریهای عشق و زندگی سخن میراند و در نهایت به آرامش درونی و صلح با خود اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رنج و عشق ممکن است نیاز به تجربه و بلوغ فکری بیشتری برای درک کامل داشته باشند.
غزل ۲۳۰۴ - هر روز پری زادی از سوی سراپرده
ما را و حَریفان را در چَرخْ درآوَرْده ۱
صوفی زِ هوایِ او پَشْمینه شِکافیده
عالِم زِ بَلایِ او دَستار کَشان کرده ۲
سالوس نَتان کردن، مَسْتور نَتان بودن
از دستِ چُنین رِنْدی سَغْراقِ رضا خورده ۳
دی رفت سویِ گوری، در مُرده زد او شوری
مَعْذورم، آخِر من کمتر نِیَم از مُرده ۴
هر روز بُرون آید ساغَر به کَف و گوید
وَاللّهْ که بِنَگْذارم در شهر یک اَفسُرده ۵
ای مونِس و ای جانم چَندانْت بِپیچانَم
تا شَهْد و شِکَر گَردی، ای سِرکهٔ پَروَرده ۶
خَستَم جِگَرت را من، بِسْتان جِگَری دیگر
همچون جِگَرِ شیران، ای گُربهٔ پَژمُرده ۷
هم رَنگِ دلِ من شو، زیرا که نمیشاید
من سُرخ و سپید ای جان تو زَرد و سِیَه چَرده ۸
خامُش کُن و خامُش کُن، دَررو به حَریمِ دل
کَنْدَر حَرَمَینِ دل، نَبْوَد دلِ آزُرده ۹
شَمسُ الْحَقِ تَبریزی بادا دلِ بَدخواهَت
بر گِردِ جهانْ گَردانْ در طَمْعِ یکی گِرده ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.