در این متن، گروهی از دیوهای سیاه‌چهر و بلندقامت توصیف شده‌اند که در نزدیکی کوهی بلند زندگی می‌کنند. آن‌ها دارای دندان‌های پیشین مانند گراز هستند و توانایی شنا در دریا را دارند. این دیوها به دنبال صدف و گوهر هستند و با دیدن کشتی‌ها، به سمت آن‌ها می‌روند و با دادن گوهر و در، آهن می‌خرند. هیچ‌کس نمی‌داند چرا آن‌ها این‌قدر به آهن علاقه‌مند هستند. در نهایت، دو لشکر از آن‌ها با ثروت فراوان از گوهر و در، توانگر می‌شوند.
متن دارای عناصر فانتزی و اسطوره‌ای است که برای نوجوانان جذابیت دارد. همچنین، زبان و ساختار آن ممکن است برای کودکان کوچک‌تر پیچیده باشد.
صفت جریزه دیو مردمان
که بود از بلندش بر مَه گزند ۱
بسی کان گوهر بدان کوهسار
همان دیو مردم فزون از شمار ۲
گروهی سیه چهر و بالا دراز
به دندان پیشین چو آن ِ گراز ۳
نه بر کوهشان مرغ را راه بود
نه نیز از زبانشان کس آگاه بود ۴
به دریا زدندی چو ماهی شناه
به کشتی رسیدندی از دور راه ۵
همه روز از الماس تیغی به کف
بدندی به هر جای جویان صدف ۶
چو کشتی پدید آمدی هر کسی
شدندی به کف درّ و گوهر بسی ۷
خریدندی آهن به درّ و گهر
نجستندی از بُن جز آهن دگر ۸
ندانست کس بازشان راه است
کشان رأی چندان به آهن چراست ۹
چو کشتی مهراج و ایران گروه
بدیدندی از تیغ آن بُزز کوه ۱۰
گهرهای کانی از اندازه بیش
ببردند با هدیه هر یک به پیش ۱۱
به گوهر بسی ز آهن آلات و ساز
ز هر کس خریدند و ، گشتند باز ۱۲
دو لشکر از ایشان توانگر شدند
همه پاک با درّ و گوهر شدند ۱۳
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
