غزل ۲۲۸۹ - دایم پیش خود نهی آینه را، هرآینه

دایم پیشِ خود نَهی آیِنِه را، هرآینه
زان که نَظیر نیستَت جُز که دَرونِ آیِنِه ۱

در تو کجا رَسَم، تو را هَمچو خیالِ رویِ تو
در دل و جان و در نَظَر مَنْظَره هست و جایْ نه ۲

هم تو مُنَزَّهی زِجا، هم همه جایْ حاضری
آیَتِ بی‌چگونگی در تو و در مُعاینه ۳

از سویِ تو مُوحِّدی، از سویِ من مُشَبِّهی
جانِبِ تو مُواصله، جانِبِ من مُباینه ۴